امام صادق(ع): اگر در فايده اين آبِ بسيار كه در درياها گرد آمده در ترديدى و مىگويی «به آن چه نياز است؟»، بدان كه جايگاه و مأواى جانوران بىشمار آبزى چون انواع ماهيها و حيوانات دريايى آب است. معدن و مخزن گوهر، ياقوت، عنبر و انواع اشيايى كه از آب استخراج مىگردد آب است. در ساحلهاى آن، انواع عودهاى خوشبو و عطرها و داروهاى سودمند يافت مىشود.
آب براى مردم همانند مَركبى است كه بازرگانان بر آن سوار مىشوند و كالاهاى خود را از سرزمينهاى دوردست بهراحتى منتقل مىكنند. بهوسيله آبها از چين به عراق و از عراق به چين كالا حمل مىكنند. بىترديد اگر آب وسيله حمل اين كالاها نبود و همه چيز با پشت حمل مىشد، همه كالا در همان سرزمينها و در دست صاحبانشان مىماند، زيرا هزينه حمل آنها از ارزش خود كالاها بيشتر مىگشت و هيچكس به حمل آنها اقدام نمىكرد، در نتيجه دو پيامد داشت: ۱- بسيارى از چيزهاى مفيد كه به آن نياز بود به دست نيازمندان نمىرسيد. ۲- بسيارى از مردم نمىتوانستند در راه حمل و بازرگانى، اينگونه روزى درآورند و زندگى بگذرانند. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۳۳)
مقالات شنبه 5 اردیبهشت