امام صادق(ع): اى مفضّل! در اين كوهها كه از سنگ و خاك پديد آمده بنگر. غافلان پنداشتهاند كه آنها زايد و بىمصرفند، حال آنكه سود فراوان دارند.
برف بالاى كوهها مىنشيند تا آنها كه به آن محتاجند از آن بهره برند. از آنچه كه ذوب مىشود چشمهساران پر آب مىجوشد. چشمهها، رودها و جويبارها پديد مىآيند. در نتيجه در كوهها انواع رويندگان و گياهان دارويى كه در دشت نمىرويد مىرويد. نيز غارها و درههايى در آنهاست كه حيوانات وحشى و درندگان موذى را پناه داده.
مردم از كوه در برابر دشمنانشان دژها و قلعههاى سخت و محكم مىسازند. از سنگهاى آن براى به كارگيرى در ساختمانها و ساخت سنگ آسياب استفاده مىكنند. همچنين در كوهها انواع معادن و جواهر نهفته است. در كوهها مصالح و منافع ديگرى نيز وجود دارد كه مدبّر و حكيم آن بهتر مىداند. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۳۸)