امام صادق(ع): اى مفضّل! در اين گياه و اينكه اينهمه نياز انسان را بر مىآورد و سود مىدهد بنگر. ميوهها براى تغذيه، كاه براى خوراك حيوانات، هيزم براى سوختن، چوب براى بسيارى از صنايع و حرفهها، پوست برگ، ريشه، ساقه، شاخه و صمغ درختان براى منافع و كارهاى مختلف پديد آمده است.
هيچ مىدانى كه اگر ميوهها را بهصورت آماده و گردآمده بر روى زمين مىيافتيم چه زيانها به ما مىرسيد؟ در اين حالت اگرچه غذا وجود داشت، اما از فوايد بسيار چوب، هيزم، كاه و ديگر چيزهاي پر قيمت و مهمى كه برخى را شمرديم محروم بوديم. وانگهى درختان و گياهان، بسيار زيبا و خوشمنظرند و در عالم هيچ منظرهاى زيباتر، با طراوتتر و خوشتر از آنها نيست. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۴۱)