بوتههاى ضعيف و ميوههاى بزرگ!
امام صادق(ع): اى مفضّل! در اينكه گياه و بوتهاى ضعيف و ناتوان به بار مىنشيند و ميوههاى سنگينى چون كدو، خربزه، خيار و هندوانه مىدهد بينديش و در حكمت و تدبير اين كار فكر كن. آنگاه كه تقدير بر آن شد كه اين بوته ضعيف، ميوههایی سنگين چون اين ميوهها را بار دهد، چنان مقرر گرديد كه بر روى زمين بگسترد. اگر مانند كشت و درخت مىايستاد، قادر به حمل اين ميوههاى سنگين نبود و پيش از آنكه ميوهها برسند و كامل شوند، همه چيز درهم مىشكست.
بنگر كه چگونه شاخ و برگش بر روى زمين گسترده مىشود و زمين بهجاى بوته، ميوههاى سنگين را بر دوش حمل مىكند. تو به يك بوته كدو و يا خربزه بنگر كه چگونه يكى است، ولى پيرامونش را چند ميوه فرا گرفته! گويى گربهاى است بر روى زمين كه بچههايش روى زمين پهن شدهاند و از آن شير مىخورند. . (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۴۷)