امام صادق(ع): در گياهان دارويى و اينكه هر كدام در تهيه دارويى خاص به كار مىروند بينديش. يكى مانند «شاهتره» در عروق، اعماق و مفاصل بدن فرو مىرود و مواد زايد و سنگين را دفع مىكند. يكى ديگر چون «افتيمون» مواد سودايى را از بدن مىكشد. ديگرى چون «سكبينه» ورمها و همانند آنها را بر مىدارد و...
چه كسى اين مصالح را در اين آفريدهها آفريده است؟ و چه كسى مردم را نسبت به آنها آگاه كرد جز آنكه آنها را پديد آورد؟ و چنان كه برخى پنداشتهاند، كجا مىتوان تصادفى و اتفاقى به اين ويژگیها پى برد؟ در واقع با ذهن و انديشه و ذكاوت و تجربهآموزىاى كه به انسان عنايت شده، او مىتواند به آنها پى ببرد. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۴۹)