بلاهای طبیعی (۱)
امام صادق(ع): اى مفضّل! دلايل آفرينش، نمونه‌هاى حكمت و تدبير و هدفمندى در آفرينش انسان، حيوان، گياه، درخت و جز آنها را چنان برايت شرح دادم كه اهل عبرت از آن عبرت گيرند. اينك به شرح آفتهايى مى‌پردازم كه گاه نادانان آنها را بهانه مى‌گيرند و آفرينش و آفرينشگر و هدف و تدبير و حكمت در كار او را انكار مى‌كنند...
برخى از مردم نادان، بلاهايى را كه گاه پديد مى‌آيند؛ چون: وبا، يرقان، تگرگ، ملخ و... [كه باعث زيان فراوان مى‌شوند] بهانه مى‌گيرند و به انكار آفرينشگر و حكمت و آفرينش مى‌پردازند. در پاسخ اين گروه بايد گفت: اگر آفرينشگر و حكيم و تدبيرگرى در كار نيست، چرا بيش از اين و سخت‌تر از اين آفات پديد نمى‌آيد؟ چرا آسمان بر زمين نمى‌افتد؟ و زمين فرو نمى‌رود و متلاشى نمى‌گردد؟ چرا هيچگاه خورشيد از طلوع كردن باز نمى‌ايستد؟ ... چرا وبا و هجوم ملخ‌ها و ديگر بلاها براى هميشه ادامه ندارد تا همه چيز در عالم هستى نابود شود، بلكه گاه پديد مى‌آيند و پس از چندى مى‌روند؟
نمى‌بينى كه جهان هستى از آن بلاهاى بزرگ در امان است و تنها گاه به اين درد و بلاهاى آسان گرفتار مى‌شود؟ اين براى آن است كه مردم ادب شوند و استقامت يابند. اين بلاها هميشه ادامه ندارد، بلكه آنگاه كه مردم نااميد مى‌شوند برطرف مى‌گردند. وقوع آنها براى مردم درس عبرت و موعظه و رفتن و برداشتن آنها نيز رحمت و لطف الهى است. (شگفتی‌هاى آفرينش (ترجمه نجف‌علی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۵۲)