بلاهای طبیعی(۳) / داروی تلخ، اما شفابخش...
امام صادق(ع): آنان كه اين بلاها و مصيبت‌ها را بى‌فايده و خالى از حكمت مى‌پندارند، مانند كودكانى هستند كه داروهاى تلخ و شفابخش را نكوهش مى‌كنند و از اينكه از غذاهاى زيان‌بار منع مى‌شوند، به خشم مى‌آيند، از ادب شدن و كار مى‌گريزند و دوست دارند كه همواره بيكار باشند تا به سرگرمی‌ها و بازی‌ها بپردازند و هر غذا و نوشیدنی را ميل كنند.
آنان از پيامدها و آثار وخيم بيكارى و خوشگذرانى بى‌خبرند و نمى‌دانند كه غذاهاى خوشمزه و زيان‌بار برايشان چه زيانى و غذاهاى بد مزه و مفيد، چه سودى دارد. خبر ندارند كه ادب، اگر چه ناگوار، اما چه پيامد و ميوه شيرينى و داروى شفابخش، اگر چه تلخ، اما چه سود و منفعتى دارد. (شگفتی‌هاى آفرينش (ترجمه نجف‌علی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۵۴)