سلیمان بن خالد میگوید به امام صادق(ع) عرض کردم: من خانوادهای دارم که از من شنوایی دارند آیا آنان را به این امر (مسئله امامت و ولایت و دین حق) دعوت کنم؟ حضرت فرمود: آری، خداوند عزوجل در کتابش میفرماید: «ای مومنان! خود و خانواده خود را از آتشی که هیزم آن انسانها و سنگهایند حفظ کنید.(تحریم/۶)»
📖 اصول کافی، ج۴، ص۲۵۹
عمومی شنبه 10 آبان 1404
امام صادق(ع): بهراستی یکی از چیزهایی که خداوند بهوسیله آن دروغگویان را رسوا میسازد، فراموشی است.
📖 اصول کافی، ج۴، ص۵۳۰
عمومی یکشنبه 13 مهر 1404
خیثمه میگوید امام باقر(ع) به من فرمودند: به شیعیانمان برسان که هرگز به چیزی که نزد خدا است نتوان رسید مگر با عمل؛ و به شیعیانمان این را برسان که پرحسرتترین مردم در قیامت کسی است که عدالتی را ستایش کند، سپس با (روی آوردن به) غیر آن، با آن مخالفت نماید.
📖 اصول کافی، ج۴، ص۴۴۴
عمومی یکشنبه 23 شهریور 1404
امام صادق(ع): هر کس خشمش را نگه دارد، خداوند پنهانیهای او(گناهانی را که دوست ندارد کسی از آنها اطلاع پیدا کند) را میپوشاند.
📖 اصول کافی، ج۴، ص۴۵۱
عمومی یکشنبه 16 شهریور 1404
امام صادق(ع): آنکه به خاطر خداوند دوستی کند و برای خداوند دشمنی ورزد و برای خدا ببخشد، پس او از جمله کسانی است که ایمانش کامل شده است.
📖 اصول کافی، ج۴، ص۴۵
عمومی یکشنبه 26 مرداد 1404
امیرالمؤمنین(ع): شیعیان ما در راه دوستی ما به یکدیگر بذل و بخشش دارند. به خاطر دوستی ما دوستدار یکدیگرند و برای زنده کردن امر ما دیدارکننده با یکدیگرند. اینان کسانی هستند که اگر به خشم آیند ستم نمیکنند و اگر خشنود باشند، دچار زیادهروی نشوند. برای کسی که همسایهاش شوند، خیر و برکتاند و برای کسی که با او معاشرت کنند، مایه آرامش.
📖 اصول کافی، ج۴، ص۳۱۴
عمومی شنبه 18 مرداد 1404
امام صادق(ع): هر کس مؤمنی را به سبب تنگدستی و نداریاش کوچک و بیمقدار شمارد، خداوند او را در قیامت در برابر همه خلایق رسوا کرده و (به کار زشتش) بشناساند.
📖 اصول کافی، ج۴، ص۵۵۵
عمومی یکشنبه 12 مرداد 1404
امام باقر(ع): کسی که تصمیم به کار خیری میگیرد، باید برای انجام آن بشتابد. زیرا هر چیزی که در آن تاخیر باشد، قطعا برای شیطان در آن مهلتی است (که بتواند انسان را از آن کار خیر بازدارد).
📖 اصول کافی، ج۴، ص۹۰
عمومی شنبه 28 تیر 1404
پیامبر اکرم(ص): هر کس به خداوند و روز قیامت ایمان دارد، هرگاه وعده میدهد باید وفا کند.
📖 اصول کافی، ج۴، ص۷۰۵
عمومی شنبه 21 تیر 1404
امام حسین(ع) بر برادرش امام حسن(ع) داخل شد و چون او را بدید بگریست. آن حضرت گفت: ای اباعبدالله! از چه گریه میکنی؟ گفت: از آنچه با تو میکنند. امام حسن(ع) گفت: آنچه بر سر من آید زهری است که بدان کشته میشوم و روزی مانند روز تو نیست که ۳۰هزار تن بر تو گرد آیند و همه ادعا کنند از امت جد ما هستند. پس بر کشتن و ریختن خون تو و هتک حرم و اسیر کردن زنان و فرزندان و تاراج بار و بنه تو اجتماع کنند. در این حال لعنت بر بنیامیه نازل شود و آسمان خون ببارد و همه چیز بر تو بگرید، حتی وحشیان بیابانها و ماهیان در دریاها.
📖 ترجمه نفس المهموم، ص۵۰
عمومی شنبه 6 تیر
پیامبر اکرم(ص): هر کس حسین(ع) را دوست بدارد، خداوند دوستدار او است.
📖 بحارالانوار، ج۴۳، ص۲۶۱
عمومی شنبه 14 تیر 1404