❓پرسش:
اگر کسی مثلا ساعت ۴ صبح فوت کند، روح او تا چه مدتی در دنیا حضور دارد و سوگواری وگریه خانوادهاش را میبیند؟
✍️ پاسخ:
باسمه تعالی؛ روح آدمی همیشه در حرکت است و در زمان حیات او نیز زمانی که انسان خوابیده است روح از بدن منفک شده و به عوالمی صعود میکند و سپس چیزهایی را که میبیند به صورت خواب بر انسان آشکار میگردد.
در زمانی که انسان از دنیا میرود، روح آدمی همچنان زنده بوده و دارای تحرک میباشد. این چنین است که با بدن میماند تا زمانی که بدن وارد قبر شود و سپس روح به دستور پروردگار متعال به عالم برزخ صعود میکند. لکن به خاطر علاقهای که بین روح و بدن در این مدت زندگی دنیا شکل گرفته، روح نظارهگر اعمال وارده بر بدن میباشد.
زمانی که انسان میمیرد و در زمانهای دیگر، همانطور که بیان شد روح شاهد چیزهایی که برای انسان پیش میآید خواهد بود. همه آنها در او ثبت و ضبط میگردند. بنابراین وقتی که انسان میمیرد، روح شاهد و ناظر است بر اینکه اطرافیان او با این بدن چه میکنند.
عمومی پنجشنبه 16 مرداد
❓پرسش:
آیا صحیح است با وجود مشکلات زیادی که در زندگی هست، آرزوی مرگ کنیم؟
✍️ پاسخ:
باسمه تعالی؛ هنر یک انسان زندگی کردن و برنامه داشتن در میان مشکلات و صدمات روزگار است. و الا مردن بسیار ساده است! شما میتوانید با یک اقدام خلاف قانون و خلاف شرع خود را بهظاهر راحت کنید، لکن اگر توانستید برنامه بریزید و از کوههایی که در شهر شما وجود دارد یاد بگیرید چگونه استقامت کنید، آنگاه به یک انسان هنرمند و مقاوم تبدیل خواهید شد.
عمومی پنجشنبه 9 اسفند
❓پرسش:
خداوند در قرآن میفرماید وقتی اجل کسی فرا رسد، لحظهای مقدم و مؤخر نمیشود. ولی در روایات آمده کسی که صلهرحم و بعضی اعمال دیگر را انجام دهد، عمر او طولانی میشود. توضیح این دو مسأله چیست؟
✍️ پاسخ:
باسمه تعالی؛ آن اجلی را که خداوند متعال در قرآن بیان میفرماید اجل حتمی است. یعنی آنچه را که در لوح محفوظ ثبت و ضبط شده است و هیچگونه بدائی در آن حاصل نمیشود. در روایات صلهرحم، صدقه دادن و امثالهم برای اجلی است که میتواند تغییر پیدا کند و آن اجل غیرمحتوم یا اجل معلق است.
عمومی پنجشنبه 27 دی
مرگ یزید بن معاویه
در سال ۶۴ هجری قمری در شب چهاردهم ربیعالاول یزید بن معاویة بن ابیسفیان در سن ۳۷ یا ۳۹ سالگی به درکات جحیم شتافت.
مادر یزید میسون دختر بجدل کلبی است. او شارب الخمر، قمارباز، میمونباز، ناکح با محارم، صاحب اشعار کفرآمیز و تارك الصلاة بود. او بود که واقعه جانسوز کربلا را به وجود آورد و امام حسین(ع) و اهلبیت و اصحاب آن حضرت را به شهادت رساند و امام زینالعابدین(ع) و زینب کبری(س) و دیگر علویات و فاطمیات را با آن وضع در کوچه و بازار به اسارت برد. او بود که خانه خدا را خراب کرد و پرده کعبه را سوزانید! همچنین او بود که در واقعه حرّه در مدینه کشف ستر زنان مهاجر و انصار کرد و سه روز مال و جان و ناموس مردم را بر سربازان خود حلال کرد. بعد از این ماجرا فرزندانی به هم رسیدند که پدر معینی نداشتند. بعد از آن قتل و غارتی در مدینه شد و حرمت حرم شریف نبوی هتک گردید و مردم را در داخل حرم مطهر کشتند.
مرگ موسی خلیفه عباسی
در این روز و به قولی در ۱۵ یا ۱۸ ربیعالاول موسی الهادی فرزند مهدی عباسی به درکات جحیم شتافت و در همان شب هارون خلیفه شد و مأمون نیز به دنیا آمد. او که دستش به خون اولاد امیرالمؤمنین(ع) آلوده بود، یک سال و سه ماه خلافت و ۲۵ یا ۲۶ سال عمر کرد. او به قساوت قلب و قلت رحم و خشونت طبع و شرارت نفس مشهور بود.
📖 منبع: کتاب «تقویم شیعه» (با تلخیص)
عمومی پنجشنبه 29 مهر 1400