امام صادق(ع): گاه مردم گرفتار بلايى مىشوند كه نيكوكار و بدكار را فرا مىگيرد، گاه نيز انسانهاى نيكوكار دچار مىشوند و بدكاران مىرهند. اينان مىگويند: اين امر با تدبير و حكمت نمىسازد پس چه دليلى دارد؟!
در پاسخ آنان بايد گفت: اگر چه اين بلاها گاه صالح و طالح (بدکار) را در بر مىگيرد، اما خداوند جلوعلا سود هر دو را در آنها نهاده است، زيرا صالحان هنگامى كه گرفتار مىشوند به ياد نيكيها و نعمات گذشته خداوند و پروردگار خويش مىافتند و پيشانى بر خاك مىنهند و او را سپاس مىگزارند و شكيبايى پيشه خود مىسازند. بدكاران و فاسدان نيز وقتى كه گرفتار اين بلاها مىشوند، قدرى شكسته مىشوند و از معصيت و فساد مىپرهيزند.
نيز نعمت و سلامتى هم به سود هر دو گروه است: صالحان از نيكويى و صالح بودن خود شادند و مسرور و با اين نعمتها بر رغبت و شوقشان به سوى عمل صالح افزوده مىشود و فاجران و فاسدان نيز به رأفت و مهر خداوندگارشان پى مىبرند و در مىيابند كه خداوند جلوعلا بىآنكه آنان سزاوار و مستحق باشند به آنان نعمت و سلامتى عطا فرموده است. آنگاه اين رأفت و گذشت الهى باعث مىگردد كه اين افراد هم نسبت به مردم رأفت ورزند و از آنان درگذرند. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۵۵)
مقالات یکشنبه 17 آبان