نعمت آب
امام صادق(ع): اگر آب، فراوان نبود و اگر در چشمهساران نمىجوشيد و درهها، جويها و رودها از آن پر نبود، براى نياز مردم از قبيل نوشيدن، نوشاندن به حيوانات و چهارپايان، آبيارى كشتزارها و باغها و غلات و براى نوشيدن حيوانات وحشى، پرندگان و درندگان و نيز براى جايگاه زندگى ماهيان و آبزيان و ديگر منافعى كه مىدانى ولى اى بسا از اهميت و عظمت آن غافلى، كافى و به اندازه نبود.
همچنين گذشته از آنكه آب، مايه حيات جانداران و جانوران روى زمين است و در زندگى روندگان و رويندگان نقش اساسى دارد، با ديگر نوشيدنيها آميخته مىشود تا براى نوشنده لذيذ و خوشطعم گردد. با آب، بدنها و كالاها و چيزهاى ديگر را از آلودگى و چرك مىشويند و پاكيزه مىكنند، خاك را براى كشتوكار و ... تر مىنمايند، شعلههاى افروخته آتش كه جان و مال مردم را در معرض زيان قرار مىدهد فرو مىنشانند، شخص خسته و افتاده با آن استحمام مىكند و از ملال و خستگى درآمده سر حال و راحت مىگردد و ديگر منافعى كه در وقت نياز به آنها شناخته مىشوند. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۳۲)