امام صادق(ع): درختان، گیاهان و نخلها نیز بار و بهرهی بسیار میدهند؛ چنانکه میبینی یک ریشه و اصل واحد، شاخهها و جوانههای فراوانی پیرامون خود پدید میآورد و این همه جز برای آن نیست که مردم بتوانند بخشی از آن را ببُرند و در کارها و نیازهای خود به کار گیرند و بخشی دیگر دوباره به زمین بازگردانده و کاشته شود.
اگر این درخت، تنها و بیشاخه و بیفزونی باقی میماند، نه چیزی از آن برای استفاده و ساختوساز قابل بریدن بود و نه برای کاشتن. افزون بر این، اگر آسیبی به آن میرسید، به کلی از میان میرفت و جانشینی برای آن باقی نمیماند. (توحيد المفضل، ص۱۵۵)