مقالات شنبه 20 تیر
امام صادق(ع): در شكل بوته حبوباتى چون عدس، ماش، باقلا و جز آنها انديشه كن. دانههاى آنها در كيسهها و ظروفى نهاده شده تا نگهدارى شوند، رشد و استحكام يابند و از آفات در امان بمانند. چنان كه جفت و بچهدان جنين نيز دقيقا به همين خاطر است. گندم و همانند آن نيز به صورت خوشه در پوستهايى سخت نهاده شدهاند.
نيز بر سر هر دانه چيزى چون نيزه قرار گرفته كه پرندگان را از خوردن آنها باز مىدارد تا به كارندگان و كشاورزان زيان نرسد. اگر كسى بگويد: آيا پرندگان از گندم و حبوبات نمىخورند؟ گفته مىشود: بله تقدير چنين است. پرنده نيز از آنجا كه آفريدهاى از آفريدگان است از زمين خداى جلوعلا نصيب و سهمى دارد، ولى اين حبوبات نيز اينگونه محافظت مىشوند تا پرندگان، يكسره ويرانش نكنند و زيان بسيار به بار نياورند.
اگر پرندگان دانهها را عيان و ناپوشيده بنگرند، هيچ منعى ندارند كه به آن حمله كنند و بوته را نابود سازند و اى بسا اين عمل باعث عدم تعادل تغذيه پرندگان، سوءهاضمه و مرگ آنها گردد و كشتزار را هم به نابودى كشاند. در نتيجه، اين موانع پيشگيرنده براى آن است كه دانهها نگاهدارى شوند و پرندگان به قدر روزى و نياز از آنها برگيرند و بيشتر آن براى آدمى بماند. زيرا او از پرندگان مهمتر و نيازمندتر است و هم او زحمت و مشقت بارورى آن را بر دوش كشيده است. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۴۲)