امام صادق(ع): در شكل بوته حبوباتى چون عدس، ماش، باقلا و جز آنها انديشه كن. دانههاى آنها در كيسهها و ظروفى نهاده شده تا نگهدارى شوند، رشد و استحكام يابند و از آفات در امان بمانند. چنان كه جفت و بچهدان جنين نيز دقيقا به همين خاطر است. گندم و همانند آن نيز به صورت خوشه در پوستهايى سخت نهاده شدهاند.
نيز بر سر هر دانه چيزى چون نيزه قرار گرفته كه پرندگان را از خوردن آنها باز مىدارد تا به كارندگان و كشاورزان زيان نرسد. اگر كسى بگويد: آيا پرندگان از گندم و حبوبات نمىخورند؟ گفته مىشود: بله تقدير چنين است. پرنده نيز از آنجا كه آفريدهاى از آفريدگان است از زمين خداى جلوعلا نصيب و سهمى دارد، ولى اين حبوبات نيز اينگونه محافظت مىشوند تا پرندگان، يكسره ويرانش نكنند و زيان بسيار به بار نياورند.
اگر پرندگان دانهها را عيان و ناپوشيده بنگرند، هيچ منعى ندارند كه به آن حمله كنند و بوته را نابود سازند و اى بسا اين عمل باعث عدم تعادل تغذيه پرندگان، سوءهاضمه و مرگ آنها گردد و كشتزار را هم به نابودى كشاند. در نتيجه، اين موانع پيشگيرنده براى آن است كه دانهها نگاهدارى شوند و پرندگان به قدر روزى و نياز از آنها برگيرند و بيشتر آن براى آدمى بماند. زيرا او از پرندگان مهمتر و نيازمندتر است و هم او زحمت و مشقت بارورى آن را بر دوش كشيده است. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۴۲)
مقالات شنبه 20 تیر
امام صادق(ع): اى مفضّل! در رشد فراوان كشتزارها و حبوبات انديشه كن. يك دانه كموبيش صد دانه مىدهد! مىشد كه يك دانه تنها يك دانه بدهد، ولى چرا اين افزونى در آن نهاده شد؟ آيا جز براى آن است كه غلات و حبوبات فزونى يابند، قوت و روزى كشاورزان تأمين گردد و بذر سال آينده نيز به دست آيد؟
آیا نمیبینی که اگر پادشاهی بخواهد شهری را آباد کند، راه آن این است که به مردم آنجا بذری بدهد که در زمینشان بکارند و خوراکی بدهد تا محصولشان را برداشت کنند؟ بنگر كه چگونه اين امر حكيمانه و مدبّرانه پديد آمده و كشتزار اينگونه بذر و دانه فراوان مىدهد تا هم روزيشان حاصل آيد و هم بذر كشت پديد آيد؟ (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۴۱)
مقالات شنبه 6 تیر