تغذیه درختان و استحکام آنها سر جای خود
امام صادق(ع): در آفرينش درختان و گياهان نظاره كن، از آنجا كه درخت نيز بسان حيوان همواره به غذا محتاج است، از طرفى مانند حيوان دهان و حركت ندارد كه غذا را بگيرد، ريشههاى آن در دل زمين فرو رفته تا غذا را [از دل زمين] بگيرد و به شاخ و برگ و ميوه رساند. پس زمين مانند مادر پرورش دهنده آن است و ريشهها مانند دهان، مىگيرند و شير مىمكند.
نمىنگرى كه چگونه پايهها و ستونهاى خيمه از هر سو با طناب بسته شده تا بر پاى ايستد، نقش زمين نگردد و يا كج نباشد؟ گياه نيز چنين است. تمام آنها ريشههاى خود را در دل زمين به هر جانبى دوانيدهاند تا آن را پايدار و استوار و ايستاده نگاه دارند. اگر ريشه نبود، چگونه يك نخل تنومند و بلند و صنوبر و چنار بزرگ و تناور در طوفانهاى سهمگين بر پاى مىايستادند؟
به حكمت آفرينشگر جلّوعلا بنگر كه چگونه بر حكمت كار مردم پيشى گرفته و اينان در پايدارى خيمهها از آن بهره گرفتند، در حالى كه اين حكمت و چاره پيش از آنان در آفرينش درخت جارى شده است؛ زيرا آفرينش درخت پيش از بپاداشتن خيمه است. نمىبينى كه پايه و ستون خيمهها از چوب درختان است، پس صناعت مردم از كار آفرينش گرفته شده است. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۴۳، با اندکی تصرف)