حكمتهاى نهفته در مرگ درختان و تجديد حيات آنها
امام صادق(ع): در انواع تدابير و حكمتهاى نهفته در آفرينش درخت بنگر. مىبينى كه هر سال مىميرد ولى حرارت غريزى آن در چوب آن مىماند و مواد ميوهها از آن زاده مىشود و آنگاه در همه جا پراكنده مىگردد. چنانكه غذاهاى متنوع و لذيذ را به تو مىدهند و ميوههاى گونهگون و گوارا و خوشطعم به تو تقديم مىكنند.
شاخهها همانند دست به سوى تو دراز مىشوند و ميوههاى نيكو را در اختيارت مىنهند، ريحانها چنان در برابر تو ايستادهاند كه گويى خود را به تو هديه مىكنند. اين حساب و كتاب دقيق و حكمت عظيم جز تقديرگر حكيم از آن كيست و چرا اينگونه است؟ آيا جز براى آن است كه آدمى را از لذت و سود اين ميوهها بهره رسانند؟ شگفتا كه مردم به جاى سپاس بر نعمت، انكار منعم مىكنند! (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۴۵)