هیچ کس برای من نمیگرید!
گویند زاهد وارستهای در بصره سکونت داشت. در بستر مرگ قرار گرفت. خویشانش بر بالین او نشسته و گریه میکردند. زاهد به پدرش رو کرد و گفت: چرا گریه میکنی؟ پدر گفت: چگونه گریه نکنم؟ وقتی فرزندی از دنیا برود، پشت پدر میشکند.
زاهد به مادرش گفت: چرا گریه میکنی؟ مادر گفت: چگونه نگریم که امیدوار بودم در ایام پیری عصای دستم باشی و به من خدمت کنی و در هنگام بیماری و مرگم در بالینم باشی.
زاهد به همسرش گفت: چرا گریه میکنی؟ همسر گفت: چگونه گریه نکنم که با مرگ تو، فرزندانم یتیم و بیسرپرست میشوند.
زاهد فریاد زد: آه! آه! شما هر کدام برای خود گریه میکنید! هیچکس برای من نمیگرید که بعد از مرگ بر من چه خواهد رسید و حالم چه خواهد شد؟ آیا پاسخ سوالات دو فرشته نکیر و منکر را میدهم یا درمانده میشوم؟ هیچکس برای من نمیگرید که مرا تنها در لحد گور میگذارند و از اعمال من میپرسند. این را گفت و آهی کشید و جان سپرد...
📖 منبع: پایگاه اطلاعرسانی حوزه، به نقل از منهاجالشارعین، منهج۱۳، ص۵۹۳