امام صادق(ع): تو را از يك ويژگى و خاصيت ديگر هوا آگاه مىكنم. «صدا» اثرى است كه بر اثر اصطكاك اجسام در «هوا» پديد مىآيد و «هوا» آن را به گوشها مىرساند. مردم با صدا در حاجتها و معاملات خود در طول روز و بخشى از شب با يكديگر سخن مىگويند. (توجه شود رابرت بویل دانشمند انگلیسی که درگذشته سال ۱۶۹۱ میلادی است، نخستین کسی است که توانست با آزمایشی علمی ثابت کند صدا بدون وساطت هوا و در خلأ به گوش هیچ مستمعی نخواهد رسید. اما امام صادق(ع) ۹ قرن پیش از او از این حقیقت پرده برداشته است!)
اگر اثر اين سخن، مانند نوشتهاى كه بر كاغذ مىماند، در هوا مىماند، جهان از آن آكنده مىشد و به زيان و ضرر اينان تمام مىشد. نيز مىبايست كه تندتند به تجديد و تعويض آن بپردازند. البته نه مانند نوشتن بر كاغذ؛ زيرا سخنان ملفوظ بيش از كلمات مكتوب است. آفرينشگر حكيم -جلّوعلا- اين هوا را چون كاغذى پوشيده قرار داده كه سخنان را حمل كند و در تمام جهان نياز آدمى را برآورد. آنگاه آن را محو مىكند و از نو پاكيزه و سفيدش مىگرداند و اين كار بىآنكه بريده شود ادامه مىيابد. (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۲۹، با افزودن پارهای از توضیحات)