زمین پهناور
امام صادق(ع): اى مفضّل! در بسترى كه خداوند براى جواهر چهارگانه (خاک، آب، هوا و آتش) آفريده تا بهطور گسترده رفع نياز شود بنگر. از جمله گستردگى اين زمين و كشيدن آن است. اگر اينگونه وسيع و گسترده نبود، چگونه جايها و مساكن مردم، كشتزارها، چراگاهها، جنگلها و درختان، داروهاى فراوان، معادن بىشمار و پرفايده و بسيار را در خود جاى مىداد؟ چه بسا كسى اين فلاتهاى خشك و دشتهاى وحشتآور را بىثمر و بيهوده بينگارد! حال آنكه اين مکانها، جايگاه حيوانات و مسكن و چراگاه آنهاست.
نيز آنگاه كه مردم در اضطرار مىافتند كه از وطن خود به جاى ديگر ساکن شوند، به اين مناطق مىروند. چه بسيار فلاتها و دشتها كه به كاخها و بهشتها تبديل شده و مردم در آنها سكنى گزيدهاند! اگر زمين گسترده نبود، گويى كه مردم در ميان حصارى تنگ گرفتارند و اگر ضرورت و امرى ناگوار ناچارشان كرد كه ترك وطن كنند هيچ مكانى نمىيافتند! (شگفتیهاى آفرينش (ترجمه نجفعلی میرزایی بر توحيد مفضل)، ص۱۳۰، با کمی تصرف و توضیح)